Zaterdagochtend, buiten is het nog een beetje mistig als mijn vader mij komt halen voor een dagje vissen. Ons doel is om vandaag barbeel te vangen aan de Ijssel. De afgelopen dagen hebben we redelijk stabiel weer gehad en de temperaturen zijn mooi opgelopen zodat het water van de rivier ook weer richting de 12 graden gaat. De condities zijn gunstig waardoor de vangst van een barbeel binnen de mogelijkheden ligt. Onderweg bespreek ik met mijn vader dat ik tijdens het vissen onze vorderingen op twitter ga vermelden en zo hoop dat iedereen die geïnteresseerd is kan meegenieten van onze visdag. Al snel krijg ik reacties van mijn volgers die ons succes wensen.

Rond 9 uur liggen onze hengels in de steun, dit is een mooi moment om te beginnen met een kop koffie. In vorige vissessie’s is het vaak voorgekomen dat we juist dan de eerste aanbeten krijgen. Vandaag is het niet anders, ik krijg snel een flinke beuk op mijn hengel, helaas zet deze niet door. Maar de toon is in ieder geval gezet!

Na deze aanbeet blijft mijn hengel onrustig maar de knabbelaars bijten niet door. Dan krijg ik telefoon van een vriend van mij en tijdens het gesprek ineens een flinke aanbeet, ik geef de telefoon aan mijn vader, zodat ik de haak kan zetten. Het voelt als een zware vis maar het karakteristieke beuken van de barbeel voel ik niet. Na een korte dril kan ik een mooie brasem van 57cm landen. Na het onthaken ligt er flink wat hom op de onthaakmat, de vissen zijn dus alweer druk bezig met het paaien. Kort na de vangst van die mooie brasem is het de beurt aan mijn vader, hij krijgt een flinke beuk op de top, de baitrunner giert het uit. Zou het dan toch…? Na een flinke dril breekt de onderlijn vlak aan de kant, helaas zullen we nooit weten wat dit geweest is.

De uren die daar op volgen hebben we bij regelmaat van de klok aanbeten en vangen we zo nu en dan mooie brasems. Meerdere van deze brasems meten een lengte van 57cm, heel apart! Zou er een complete brasem-familie van hetzelfde jaar bij ons in de buurt ophouden? Zeker is dat we niets steeds dezelfde brasem vangen. Halverwege de middag hebben we ineens actie, niet op de hengels maar niet zover bij onze stek vandaan is een rietbrand, meerdere brandweerauto’s rukken uit en een helikopter houdt de brand in de gaten. Gelukkig is de brand vrij snel onder controle.

Het einde van de middag komt in zicht, ondertussen hebben we een tiental dikke brasems gevangen. Andere vissoorten hebben we vandaag nog niet gezien, blijkbaar heeft de barbeel nog geen trek en is het de brasem die deze plek beheerst. In de zomermaanden vangen we op deze stek bijna alleen maar barbeel met een enkele brasem of winde als bijvangst, nu is het anders. Echter maakt dit onze visdag niet minder mooi!

Rond de klok van 17:00 heeft mijn vader ineens een flinke aanbeet. De dril voelt anders dan die van de brasems die we deze gevangen hebben. Na een korte dril blijkt waarom. Een mooie winde van maarliefst 53cm ligt op de onthaakmat! Wat een prachtige vissen zijn dat toch, na barbeel mijn favoriete soort!

Na deze winde weten we nog een stuk of drie brasems te vangen en allen rond de 57cm. Vandaar dat op deze visdag het getal 57 centraal staat! Rond een uur half zeven breekt mijn lijn vlak aan de kant om dat ik bij het binnendraaien van de lijn met de korf tussen de stenen van het krib vast komt te zitten. Dit is een mooi moment om te stoppen en tevreden huiswaarts te rijden! Als afsluiter bedank ik mijn volgers op twitter voor de leuke reacties die ik gekregen heb! Binnenkort weer een twitterverslag live vanaf de waterkant? Ik denk het wel!